I went to Ghent. Ages ago. With the Paddington Raincoat, some different classmates and sensible walking shoes. It was wonderful. Cecause Ghent is vegan capital of Belgium, or so it seems. And getting there cost next to nothing. If I ever find myself there without nonsensical schoolassignements, I'll definitely eat more, at different places.
There were very nice museums, it was truly a lovely lovely city and it's well worth a visit. A few websites to help you with that: Vegan Backpacker. Happy Cow's always good, and I also found this Belgian restaurant guide, but there was much more than the ones mentioned there. I loved Bio Planet. Their tofu-salad was exquisite. We went to a school cafeteria, and even there vegan food was to be found. It's never more than a stones throw away ! Also, good beer was everywhere. I love Belgium!
We can now make Challah without egg in this house. Why? Because we are awesome, and because Jewish people should't have to horribly torture chickens in order to have traditional bread. Yes, I am fully aware that taking the egg out of the Challah sort off undermines the "original" in that sentence, but who's to know? Not me, because I've never had proper Challah in my life and the only thing I have to go on was that it tastes damn good. And eggy. But you'll get that when you mix curucma with orgran no-egg. The color alone gives it a taste that screams egg.
As you can see we can also make traditional baguettes and pita bread. How?, you may ask. Well, thanks to one wonderful, nay, brilliant book, which is ridiculously easily veganized. That, and I have some French Vegan Boulangerie book with tips on puff pastry, so it won't be long before we have our won croissants and pain aux chocolat.
We have monday-bread-days at our house, I can highly recommend it. Because two (or actually 6) know more than one, and with the waiting during the rising, it's nice to have people around to have tea with and dance to silly music. What's more, you could just as easily fit this into a busy schedule, but we find baking one afternoon a week to familiarize ourselves with recipes really works, and it's so much more fun. My mum sold the bread maker. It's substandard compared to homemade bread.
Anyways: go order How To Bake Bread and you'll be forever grateful.
Als ik aan de uiteindelijke performances begin heb ik nog maar 1 doel: taart weggeven zonder er iets voor terug te verwachten. En dat binnen twee uur. OP een openbare plek. De enige regel is dat ik moet proberen meer weg te geven dan ik terugkrijg, dus meer taart geven dan dat ik van mensen als tegenprestatie vraag. Sterker nog, ik probeer vooral geen tegenprestatie te verwachten. Het werkt supergoed. Maar mijn doel haal ik niet. Ik krijg veel meer dan ik weggeef. Op een bepaald moment krijg ik zelfs van iemand anders ook taart, zomaar erbij. Het is zelfgemaakte appeltaart. Ik weet eerst niet zo goed hoe ermee om te gaan, maar ik besluit het te accepteren omdat de man die het geeft op een open manier reageert op mijn actie. Ik praat met mensen, veel mensen, het is heerlijk, en maar een beetje vermoeiend. Ik krijg een gedicht. Verhalen. Grapjes. Persoonlijke dingen, onzinnige dingen, een mevrouw die net oma is geworden, de mensen bij wie het aanslaat zijn heel blij met dat er even een pauze-knop op de stad lijkt gezet.
De donderdag, wat de officiële premiere is, loopt anders. Ik ben amper gesetteld, nog bezig met het eerste echt gesprek aanknopen als de performance wordt opgebroken door een met zijn brommer vergroeide toezichthouder. Hierboven is het geheel duidelijk te zien. Ik ben kapot-nerveus, maar besluit open en vrolijk te blijven. Ik ben geraakt door de reactie van de omgeving, ook van de dingen die ik later in een recensie terugkrijg: mensen komen samen en blijven kalm maar ook beschermend. Een speciaal bedankje voor de onbekende man (sorry, ik ben je naam vergeten) met het groene jack. We stonden op het punt van gesprek en dat je dan besluit de scooterman persoonlijk taart aan te bieden: iets mooiers had je niet kunnen doen. Ik verloor je uit het oog omdat ik verschrikkelijk nerveus was en bezig met mijn spullen. Maar dankje, en ik ben je sowieso meer taart verschuldigd, dus mail.
Ik denk dat het die donderdag niet zo lekker loopt omdat het weer slechter is. Een koude toezichthouder is een chagrijnige toezichthouder. En ik er zit met een enorme berg pretenties. Die dinsdag gaat fantastisch. Dus donderdag denk ik "Dit varkentje gaan wij wel eens even wassen". Daarmee sta ik niet open in de situatie. Na de man op d brommer gaan we naar de HKU, later ga ik zonder taart terug naar de brug en bel ik met de gemeente over wat er mogelijk is. Reclame maken en vrijmarkten mag, samples uitdelen kennelijk wel als je coca cola zero bent, maar eten nooit. Vrijgevigheid lijkt de gemeente sowieso behoorlijk verdacht te vinden, net als kunst.
Vrijdag ben ik nerveus en weet ik niet zeker wat ik moet doen. Omdat ik dinsdag en donderdag lang met een van de Occupiers heb gesproken, besluit ik bij hun te gaan zitten. Daar is steun, achtervang. Er zijn weer veel mensen die willen praten, het is prachtig, maar door gebrek aan zon minder prachtig dan dinsdag. Maar ik krijg koffie. Die ik ook weg kan geven. En jongeren, studenten en diepe bespiegelingen op de betekenis van het leven.
PS. Aan de man die dinsdag de taart gaf: ik heb hem mee naar huis genomen en aan mijn zusje gegeven, want zij houdt verschrikkelijk van appeltaart. Misschien niet super-vrijgevig, maar veel beter dan bij haar had het denk ik niet terecht kunnen komen. ze heeft er van genoten.
De reenactement helpt heel erg, maar is zwaar. De dag zelf gaat het heel redelijk. Het is heftig, maar niet zo fysiek zwaar als ik gedacht had. Wat ik er uiteindelijk van leer is dat ik niet alleen wil zijn in een ruimte met veel mensen. Ik wil juist onder de mensen zijn. Mijn aanwezigheid wordt eerder een soort afwezigheid, en ik heb dus geen contact. Het geluid van de ruimte is trouwens veel te heftig. Dat blijft me nog dagen bij. Het is uiteindelijk best ingrijpend, dat het me raakt en ook wel ergens pijn doet, maar niet onoverkomelijk. Ik ben heel blij dat ik feitelijk zo relaxt om kan gaan met een onprettige zelfopgelegde situatie.
Ik laat uiteindelijk de biechtstoel los. Omdat ik na de reenactement het idee heb dat als ik met mijn rust de omgeving wil veranderen, de wereld juist mij mee de herrie en de onrust insleept. Ik kan bij mezelf blijven, maar het kost onmogelijk veel concentratie en aan het eind is het alsof ik uit een andere wereld stap. Ik krijg duidelijk dat ik iets met mezelf moet.
Na het zien van Living in the Material World moet het maar eens klaar zijn met de biechtstoel nonsens. Ik denk terug aan de reenactement en dat ik op zoek was naar stilte, ik denk aan de gesprekken die ik met mensen gehad heb over wat ze zouden willen vertellen en hoe, en ik overweeg zelfs even om de hele boel te laten varen en twee weken lang tussen 9 en 9 in Amelisweerd te lopen, op vaste punten op een vast plek te zijn en alleen maar te mediteren. Dat wil ik niet omdat ik daarmee mijn originele idee helemaal loslaat, en ik had het idee niet voor niets, en omdat het contact met mensen me meer trekt dan de afzondering. Ik wil bewust zijn in de wereld, niet ondanks of buiten de wereld om. Als ik meer contact wil, meer contact zonder facebook maar mensen die elkaar even echt iets te vertellen hebben, dan is het ook aan mij om daarvoor open te staan en bereid te zijn dat aan te gaan.
Omdat ik merk dat mensen veel vriendelijker en bereidwilliger zijn als ze taart krijgen, bak ik taart. Ik wil dat in een soort therapeterette-stoene-achtige setting gaan uitdelen, mensen erbij vragen. Het blijkt niet te werken. Ik kan slecht omgaan met de stoelen, voel me opgeprikt zitten en de limonade is super onhandig, want zwaar en gedoe met bekers.
Uiteindelijk, als ik wil gaan slapen, blijft er een picknickkleed over. Het weer is er prefect voor. Voor die dinsdag, de eerste dag dat ik weer kan, koop ik een kleedje, bak ik nog meer taart en neem ik mijn boek mee onder de arm. Ook dat boek blijkt uiteindelijk een beetje een blok aan mijn been. Mensen houden veel meer van Pig 05049. Ik neem artikelen over kunst en de maatschappij mee, en boeken over kunst en de maatschappij waar ik zelf graag over zou praten als ik middenin de stad even gestopt werd voor een stukje taart. God explained in a taxi-ride blijkt gezien te worden als bekeringsdrang en niet als grafisch ontwerp (God en ik hebben werkelijk niets met elkaar, maar ik kan Paul Arden wel hebben) en Alle Grote Wereldproblemen en hun Oplossingen blijkt ook te veel van het goede. Ik vind het gek dat Pig 05049 wel blijft hangen. Maarja, geen tekst. Niemand wil tekenen in het fotoboek. Maar ze blijven allemaal voor een praatje.
I'm warning you: this post will be rather self-congratulatory. See, I baked an Alaska. The internet usually overhypes the difficulty of recipes, and probably any gimmicky cook with an ounce of self-respect can out-alaska-bake me in a second. However, their alaskans are not vegan. But mine is, and I'll assure you it'll work just as good. It's not that hard, it just takes some patience and some kitchen gadgets .
It's pretty damn straightforward. You just bake brownies from Vegan Cookies, then top with chocolate ice cream. That ice cream in itself was quite the victory: it's probably the best chocolate ice cream I've ever eaten. In my life. Even beating a strange chocolate-amaretto flavor I once had in Rome, both vegan an non-vegan store bought and, dare I say, my dad's home made chocolate ice cream by a mile. Did I mention it's sugar-free, fiber-rich and full of almondy goodness? I probably shouldn't have, but if you plan on being healthy, you could skip the alaska and go straight for the ice cream.
The same isn't true for the rest of the alaska. Granted, there's no egg or dairy, but it consist mostly of margarine, sugar, white flour and powdered sugar. Also potato starch.
But this is decadent-dessert-time, not health-food-obsession-time. This'd be the perfect recipe for a formal dinner, if you have the time to bake and serve for dessert. As always, I'd advise you to check out Ms. Humbles post first. It's full of useful information, although the baking of our vegan meringue is slightly different from regular meringue in this case. You'll need to bake it slightly longer, until the tops turn brown. The ice cream won't melt if you make sure it's cold to begin with.
I saw shrimp-sex on Graham Norton and started watching the "Seduce Me" segments. It might not have been actual Green Porno, but it was theatre designer porn in it's own right. The costumes are amazing, the humor is brilliant. It was only after that, that I found the entire season of Green Porn. It was not just funny shrimp sex. It had the most beautiful information on by-catch and overfishing. And anchovies, squid, etc. All of the "erotic movies" are quite good, you might just fall of your seat laughing.
Before we start, I have to gloat. If you google "Vegan Lemon Meringue Pie", you'll know why. Tofu in pie-filling, special meringue mix, tsssk. Shame on them! Today, I'll give you two versions of one recipe: the big traditional one and some smaller deconstructed pieces of heaven.
None of these pies would have been possible without Ms. Humble (or Orgran No-Egg). Ms. Humble's picture of a pie wetting itself, along with her explanation of the internal struggle of the lemon-part of the pie inspires greatness. Read her entire post before you attempt this recipe. And Orgran No-Egg just kicks ass. I adapted/invented this recipe a week before Vegan Pie in the Sky came out and I was deeply worried they'd have me beaten to the punch. They didn't. This is still the only decent tofu-free Vegan Lemon Meringue Pie I know of.
This isn't the easiest recipe you'll ever master, so you might want to follow it somewhat carefully. However: once you have mastered it, vegans will worship the ground you walk on, just as those with egg- and gluten-intolerance (if you use GF-crust and certified GF ingredients). Of course I wholeheartedly encourage everyone to use their favorite recipe for the crust. I've taken a new shine to the shortbread tart-shell from Pie in the Sky. If you want it really fancy, blowtorch you meringue, or put it under the broiler for a minute or so. I have yet to meet an omnivore who notices it's egg-less, but I'm not sure if this is what one expects from Lemon Meringue Pie. I've never had a fondness of meringues, but since it could be done, I felt it should be done.
A vegan Baked Alaska, also based on Ms. Humbles instructions, will follow shortly. It turns out it's all so much easier to make than I could ever have imagined. Oh, and the "decontructed pies" were a solution because I had to feed people pie without plates or forks or napkins. So after making a big fancy one I just stacked a second batch onto biscuits and added miniature poofs of meringue.
One last word of warning: don't slice the pie before it's completely cooled. I did. The following mess came about. Once it did finally cool, it sliced beautifully, none of the pie wetting itself business, but by then it was dark, so no pictures. Which was the reason I started slicing way too early in the first place, the impending darkness (otherwise known as twilight, the natural phenomenon, not the pathetic hysterical cultural one). The crust stayed perfectly intact as well. The pie was gone that same evening. It's that good. You'll just have to trust me on the brilliance of the filling. Or rather, trust Ms. Humble on the brilliance of hers. She will not let you down. And neither will Orgran.
Kennelijk is mijn Nederlandse internet persoonlijkheid evenmin gespeend van onzinnige woordgrappen. En gebruikt ze ongeveer evenveel anglicismen. En sowieso minder germanismen dan mijn Amerikaanse persona.
Hoe dan ook, nog heel even een klein postje tussendoor met losse flodders, en dan horen jullie pas weer van mij als ik taart heb gebakken en limonade heb gemaakt.
Drie losse reenactment/performance ideeen die ik niet uit zal voeren, maar die wel boeiend zijn:
1. Save the males: 60 kuiken en een Dyson. Een reenactment van Tinkebells kuiken-shredder-perfomance. Maar dan met een Dyson met "cycloontechnologie", want dat werkt vast ook. Maar ik heb geen geld voor een Dyson kruimelzuiger en twijfel eraan of ik het echt zou doen. Of hoeveel kuikens er door de Dyson zouden gaan voor ik breek.
2. Cow Tipping: maar dan met Hummers. Haal dronken studenten over zo groot en duur mogelijke auto's op hun kant te gooien. Als de Amerikanen het met koeien kunnen, kunnen wij het met enorme auto's.
3. A Proper Burial: het begraven van voorverpakte vleeswaren als boterhamworst. Omdat ik er triest van word dat (bijna) niemand vlees ziet als lijk. Lijk dat nooit een fatsoenlijk eerbetoon heeft gekregen. Het is eten, zonder consequentie, we denken er liever niet aan. Dus daarom, in de hoop dat mensen er even bij stil staan, zou ik met plezier het hele Ekoplazaschap met aarde toedekken en er bij huilen. En, maak je geen zorgen, het is Ekoplaza. Net als bij AH gooien ze alles wat niet verkocht wordt gewoon weg. Geen extra varkens zijn gestorven voor deze performance.
Ik heb deze film nu twee keer gekeken sinds ik begonnen ben met performance en alletwee de keren zette hij aan het denken. Ik kan hem iedereen aanraden. De eerste keer keek ik hem vlak na het biechtstoel-concept, toen ik daar eigenlijk al weer behoorlijk mee vast zat. Toen heb ik even overwogen om de rest van het project alleen maar mediterend in het bos te zitten, zonder dat iemand het mocht zien. Maar ik realiseerde me dat het me daar niet om gaat. Naturlijk, rust, meditatie, hoe je het wilt noemen, dat kan ook geen kwaad, maar ik wil juist rust in contact zoeken, kalm blijven maar zonder afgesloten te raken van de wereld. Rust vinden in de echt wereld, niet in totale afzondering de wereld buitensluiten om tot innerlijke rust te komen. Meer "wees de verandering die je in de wereld wilt zien" en dan ook in de wereld blijven, dan afstandelijkheid.
En toen werd het lekker weer. En ik realiseerde me dat ik dingen teveel overdacht heb. Wat is er nodig om met mensen te kunnen praten? Dat je helder bent over wat je van ze wilt. En dat je ze er iets voor geeft. Uit ervaring weet ik dat mensen bereid zijn alles voor je te doen als je ze maar taart geeft. En wat als ik ze taart geef en er verder voor ze ben. Dat ik gewoon zeg "Ik luister".
Ik heb besloten voor de duur van dit project zo eerlijk mogelijk te zijn, tegen iedereen. Voor zover ik weet heb ik sinds die tijd geen oneerlijkheden verteld. Ik heb 2 dingen niet met anderen kunnen delen omdat er derden bij betrokken waren die ik niet in verlegenheid wilde brengen. Het is aan die mensen zelf om heel eerlijk te worden, of niet.
Maar waarom? Ik dacht eerst dat het me om de eerlijkheid zelf ging. En we kunnen hier heel lang discussiëren over de betekenis van eerlijkheid, van echt contact en niet echt contact, oprechtheid en zo nog heel veel dingen. Waar het mij om gaat blijkt bewustzijn. Toen ik dit op wilde schrijven begreep ik plotseling waarom ik mezelf deze "onmogelijke" taak wil stellen. Het gaat me er niet om dat ik wil dat mensen minder liegen, dat is aan die mensen zelf. Eerlijkheid en leugens zijn toch geen vaste dingen, dat mag je van mij helemaal zelf weten, de wereld of waarheid is niet zwart-wit.
Maar ik leef op de automatische piloot. Ik wordt zelden in gesprekken zo uitgedaagd dat ik er dieper over na moet denken. Sinds een kortstondige mislukte affaire van een maand of 8 geleden ben ik niet meer heel bewust geweest, nog maar erg weinig uitgedaagd. Zelfs in een groot deel van mijn vriendschappen of collegiale contacten geef ik maar half antwoord. Ik kan leven zonder er zelf bij te zijn, zoals Homer Simpson altijd een blikken opwindaapje met bekkens in zijn hoofd heeft, al valt het bij mij minder op omdat ik kennelijk slimmer ben dan Homer.
Mensen zijn soms verbaasd over wat ik zeg of doe, vinden het origineel, ongebruikelijk, etc., maar voor mij is het iets wat ik doe terwijl er zich in mijn hoofd een heel ander verhaaltje afspeelt. Het is dan ook extreem vermoeiend om elke keer weer met passie uit te moeten leggen waarom ik doe wat ik doe. Ik weet waarom ik dingen afkeur, of doe, en het wordt lastig te praten met mensen die een heel ander referentieader hebben. Ik wil niet elke keer uitleggen over de zielige varkens, ook dat is aan mensen zelf om uit te zoeken.
Aan de andere kant denk ik dat ik dit ook gebruik als excuus geen contact met mensen te hoeven hebben, dat ik dingen onterecht negeer. Vandaar deze uitdaging. Door "eerlijk" te zijn en bezig te zijn met mijn eigen oprechtheid, moet ik bewust nagaan wat voor teksten er uit mijn mond komen. Moet ik bewust de rol die ik naar buiten toe speel bijhouden en erop bespiegelen. Ik heb er voor mijn gevoel het afgelopen jaar al flink afstand gedaan van een groot deel van de uiterlijke humbug. Ik moet ook, in alle eerlijkheid, zeggen dat ik het uiterlijk vertoon bij ons op school van leerlingen en docenten soms lastig vind en dat ik er snel door verleid wordt mee te doen, terwijl ik me er niet snel gemakkelijk bij voel. Laten we eerst maar gewoon eens les hebben, met elkaar proberen iets moois te maken, en daarna geaffecteerde kunstenaars zijn.
Van sommige mensen kan ik nietzeker zeggen of ze echt heel oprecht zijn, of juist een grote show. Dat intrigeert me mateloos. Misschien komt daar in mijn gesprekken binnen de performance meer over naar voren.
! Also, good beer was everywhere. I love Belgium!
